Enn rignir… og ég er ekki enn búinn að fá mér regnhlíf, auk þess fer hárdúið alveg í fokk í hvert skipti sem ég stíg út enda er ágætis rokrassgat hérna. Lestarferðin til og frá vinnunni var bara með venjulegu móti, ekkert merkileg og gekk vel fyrir sig. Ég sleppti ræktinni í þetta skiptið þegar ég kom uppá hótel eftir vinnu enda að drepast úr hasssperrum hér og þar í líkamanum eftir undanfarna daga. Höddi hringdi og baugs hópurinn átti pantað borð á skemmti/veitingastað að nafni Opium. Ég rölti þangað, enda bara í nágrenninu, Dean Street sem gengur suður af Oxford street. Staðurinn var nokkuð eins og ég hafði ímyndað mér útfrá nafninu “Opium”. Þetta var svona eins og háklassa indverskur vímuefnaafslöppunarsalur með svona fansí framandi innréttingum og lágum stólum. Mjög flottur staður að mínu mati, maturinn til fyrirmyndar og móhítóinn alveg delisjos :). Note to self: Drykkurinn þarna sem var í boði, Campavín með jarðaberjadrasli eða grenadine í botninum, búa svoleiðis til heima. Þetta var allt mjög skemmtilegt fólk líka sem við vorum með, og mjög blandað, 2 típískar breskar stelpur, 1 breskur samkynhneigður lögfræðingur, 1 hvít stelpa frá afríku sem hafði þó búið í London í 10 ár, og svo 4 íslendingar :). Ég skemmti mér allavega konunglega. Þegar heim var komið uppúr kl 23 ákvað ég að athuga hvað væri í sjónvarpinu og í flettingunum rakst ég auðvitað á eina af þessum hótelklámrásum sem hægt er að horfa á í 5 mínútur áður en hún læsist og biður um greiðslu. Ég verð að segja að mér fannst næstum eins og um einhvern húmor væri að ræða hjá starfsmönnum hótelsins. Konurnar í þessari “mynd” voru… ja við skulum segja óheppnar með útlit og komnar vel á aldur. Gæjarnir, “mótleikararnir”, voru engu betri og það fyndnasta af öllu var það að myndavélin er allan tímann bara á andlitinu á þessu fólki og í besta falli, og nú er ég ekki að ýkja, sér maður geirvörtu… og það á gaurunum! Það sést ekki neitt sem mögulega getur réttlætt það að þetta geti kallast klámmynd af einhverju leiti. To sums things up: Andlitsmyndir af ljótu fólki að gretta sig og stynja :D. Ég læt þessa fjarstýringu eiga sig from now on, labba bara í bíó í staðinn.

Örstutt London weather report: Nú rignir og rignir og blæs og blæs. Anywho, ég kom úr vinnunni, fór í ræktina, í sturtu og hitti svo Hödda, Óla og Sindra nokkurn Sindrason… hvað finnur maður ekki á wikipedia. Við tókum stutt pöbbarölt í Mayfair í London og enduðum á frönsku veitingahúsi þar sem við áttum pantað borð. Ég hef held ég aldrei borðað eins góða þriggja rétta máltíð. Í forrétt fékk ég mér grillaðan geitaost, nautasteik í aðalrétt og eitthvað franskt epla-thingy í eftirrétt. Rauðvínið var líka rosalega gott, Chile klikkar ekki :). Eftir matinn fórum við í stutta mojito drykkju á Sanderson hótelinu… þar sem ég var stoppaður í dyrunum og beðinn um að segja til aldurs :|. Ég skil ekki alveg af hverju því ég held að maður megi vera 18 ára til að fara þangað inn og 21 árs til að kaupa áfengi. Eins og áður hefur komið fram er hótelið mitt á svo þægilegum stað að ég gat gengið þetta fram og til baka, maps.google.co.uk kom auðvitað til bjargar þegar ég þurfti að finna staðsetninguna sem strákarnir gáfu mér upp, enda er ekki eins þægilegt að rata hérna og í t.d. New York.

Mér tókst að vakna fyrir allar aldir, koma mér út á lestarstöð (Leicester Square) og mæta rétt yfir 8 í vinnuna. Dagurinn leið bara nokkuð hratt enda gekk vel, fyndinn gæji sem ég er að vinna með, Peter, ég man að fyrir ári síðan sagðist hann ekki mega drekka kaffi, kók eða aðra gosdrykki, sérstaklega þá sem innihalda sykur og koffein. Í morgun þrammaði hann inn á skrifstofuna með kók í hönd og var bókstaflega sá ofvirkasti í allan dag, ímyndið ykkur breta sem talar hraða, breska ensku fyrir og er jafnframt sjúklega ofvirkur og byrjaður að sötra kók í lítratali, niðurstaðan er sú að ég segi “Sorry” as in “I beg your pardon?” eftir aðra hverja setningu hjá honum :).

Anyways, ég rauk út af offic’inu kl 17, var kominn uppá hótel 40 mínútum síðar og fór í ræktina þar og spriklaði þar til ég gat ekki meir. Ekki slæmt að hafa svona líkamsræktaraðstöðu í sama húsi, makes things easier i’ll tell you. Eftir átökin gekk ég niður að Piccadilly Circus og fékk mér að borða, all alone… á bakaleiðinni sá ég þetta fína bíó þar sem myndin “Number 23″ var að byrja eftir 10 mínútur og ákvað því að skella mér á hana, ég held að þetta sé í fyrsta skipti sem ég fer einn í bíó, og ábyggilega það síðasta Ég get ekki sagt að myndin hafi verið góð, hún var þó ekkert voðalega léleg en samt varla mikið meira en dávnlódmynd sem maður á bara að horfa á í lappanum á meðan maður gerir eitthvað annað á meðan.

By the way… hvað erum við að kvarta yfir háu bíóverði heima?! Hérna kostar bíómiðinn 12 pund :S eða hátt upp í 1600 kr.

Jæja, nú er mér farið að líða eins og flugfreyju, ég er búinn að vera meira úti í löndum en heima það sem af er árinu. Í þetta skiptið, viku löng vinnuferð í London á vegum Glitnis. Þetta er þá í annað skiptið sem ég fer í slíka vinnuferð og reynsluboltinn ég lenti ekki í neinu veseni á leiðinni eins og síðast og ferðin hingað á hótelið gekk eins og í sögu. Hótelið er líka frábært, töluvert betra en síðast en samt á sama verðbili. Staðsetningin gæti heldur ekki verið betri, í Covent Garden, m.ö.o. nálægt ÖLLU. Stutt líka að fara í lestina, ég þarf að drullast snemma á fætur morgun og taka 30 mínútna langa lestarferð frá Leicester square station til Wimbledon.

Jæja, ég er sestur niður í “þreytunni” eftir rosalegt kvöld á South Beach í gær. Við fórum s.s. á South Beach í gær til Vilborgar og meðleigjanda hennar, SEM ER AUSTURRÍSKUR TVÍFARI VIGGA!! See for yourself:

Við(Ég, Berglind, Helgi og Svava) byrjuðum á því að fara á South Beach ströndina þar sem við eyddum deginum í sjónum og spókuðum okkur í sólinni. Við Helgi fórum svo að kasta rúbbíbolta, sem er merkilega gaman, eftir svona hálftíma bolta kom svartur gaur sem var jafn breiður og ég er stór, svona rúbbígaur, og kallaði til mín áður en ég náði að senda boltann á Helga; “YO MY MAN, throw me the ball!”. Ég auðvitað varð að þeirri ósk og kastaði tuðrunni til hans, svo köstuðum við 3 boltanum á milli í svona klukkustund. Þetta var algjör snillingur, með góða bolta líka, og að nafni Rizzo. Ég auðvitað gat svo ekki legið kjurr í sólbaði eftir þetta þannig að ég fór að grafa upp ströndina og bjó til “fótinn”, listaverk sem ég hef tileinkað mér og sett upp til sýninga á nokkrum ströndum :). Upp úr klukkan 4 fórum við og fengum okkur smá að éta, forrétt fyrir grillveisluna heima hjá Vilborgu og co. Við keyrðum í gegnum miðja Miami á leiðinni til Vilborgar bara til að fá staðfestingu á því að þetta er flottasta borg sem ég hef komið til :). Þegar til Vilborgar var komið, hoppuðum við í sturtu og skiptum yfir í djammgallann. Þetta var stærðarinnar partí þar sem 4 vinir Jóhannesar (Austuríski meðleigjandi Vilborgar) voru í heimsókn ásamt 4 vinum Vilborgar, þannig að við vorum um 14 talsins. Við höfðum gripið Tópas drykkinn með okkur fyrir útlendingana. Reyndar vantaði staupglös en einn úr hópnum tók sig til og bjó til staupglös fyrir allan hópinn úr gúrkum! Það svínvirkaði og bráðum voru útlendingarnir farnir að gretta sig af tópasinu :). Við fengum líka þessa delishjuuuuus ostborgara sem Jóhannes grillaði, já Jóhannes er s.s. Austurríska útgáfan af Vigga, sjá mynd að ofan. Þegar búið var að taka vel á því þarna var stefnan sett á skemmtistaðinn Mansion á south beach að mig minnir. Jóhannes reddaði öllum í VIP röðina þar sem við gengum inn eins og ekkert var því gjaldmiðillinn var: STELPUR. Þeir töldu stelpurnar og hleyptu þeim inn og töldu svo hvað við strákarnir vorum margir og einhverjir þurftu að borga sig inn þar sem hlutfallið var ekki yfir 50% eða eitthvað í þá áttina :).
Þessi skemmtistaður er sá allra flottasti sem ég hef komið inná. Hann er á 2 hæðum og skipt samtals niður í 3 stóra sali sem eru algerlega hljóðeinangraðir hver frá öðrum en samt vel opnir á milli. Í hverjum sal var mismunandi mood (stemning) og mismunandi tónlist. Stærsti salurinn var auðvitað með þessa klassísku miami tónlist, R&B, Rap ofl, næsti var með electroník og fleira í þá áttina (loved it ) og sá þriðji, sem var lokaður er held ég með rokk.
Svo fyrir ótrúlega tilviljun hittum við 2 íslenskar stelpur á djamminu þarna inni, báðar í bekk með bróður mínum Fannsa í grunnskóla og í Versló á sama tíma og við. Eftir rosalegt tjútt fram eftir allri nóttu (þarna lokar sko ekki kl 1) fórum við á einhvern stað og fengum okkur rottupítsu, alveg delisjus. Við komum heim svo uppúr kl 5 minnir mig eftir klukkutíma heimferð þar sem ég steinsofnaði á fáránlegan hátt og vaknaði með kreisí hálsríg.

Ég var að enda við að taka mynd af íkorna hérna fyrir utan, ég dýrka þessi dýr, hann hafði komist í Ritz kex einhversstaðar og sat í rólegheitum og mönshjaði á því:

Svo þegar ég ætlaði að komast ennþá nær fór hann að vera stressaður, setti kexið í kjaftinn, horfði á mig og beið átekta:

Svo náði ég mynd af öðrum um daginn sem lá bara heví sáttur og japlaði á salthnetu sem ég hafði gefið honum:

Allur dagurinn snérist um Superbowl, engin smá stemmning :). Við fórum í huges matvöruverslun og keyptum inn fyrir “game night”, chicken wings, popkorn, loads of beer, ídýfur, ofl ofl. Leikurinn, sem var á milli Chicago Bears og Indianapolis Colts byrjaði kl 17:30 hérna (GMT-5). Eftir að flest allt hafði verið undirbúið fórum við bara í tennis öll sömul og skallatennis, strákar á móti stelpum. Við Helgi slökuðum svo mikið á reglunum að stelpurnar unnu okkur eitt skiptið með miklum sigurhrópum, við bitum það bara ofan í okkur. Eftir hamaganginn sturtaði liðið sig allt saman og sest var við sófann með snacks & beer, by the way bjórinn hérna er með svo miklu minna alkóhólmagni en bjórinn heima í evrópu að maður getur verið að drekka bjór heilt kvöld eins og mountain dew. Leikurinn byrjaði vel, Bears náðu fyrsta marki sinnar tegundar í deildinni frá upphafi, þeas touchdown marki í fyrsta kickoffi leiksins með hlaupi upp allan völlinn, algjör snilld enda var ég designated Bears maður. Helgi var með stórfínan drykkjuleik fyrir okkur, t.d. að fá sér sopa í hvert skipti sem við sáum hvítan mann, þegar interceptions náðust ofl. Leikurinn snérist heldur betur við eftir fyrsta leikhluta og Colts hreinlega rústuðu þessu. Þetta var á köflum jafn spennandi og handboltinn. Eftir leikinn fórum við í póker, Ég, Berglind, Vilborg, Svava og Helgi og vorum í því eitthvað frameftir. S.s. frábær dagur að baki, gaman að fá svona fílinginn af þessari stemmningu hérna í kringum þetta allt saman.

Við vöknuðum nokkuð snemma í gær og fórum á ströndina, við komum við í Target og keyptum okkur rúbbíbolta, blakbolta og fleira stranddót. Úrslitaleikurinn í superpowl er á næsta leiti og því eru allir með svona bolta út um allt og NFL auglýsingar eru á hverju horni. Við tókum gott session í sjónum og í strandblaki, stelpurnar eru allar að koma til í þessum íþróttum :). Systir hans Helga kom hingað þannig að við erum núna 6. Eftir að hafa buslað í sjónum og hamast í bolta á ströndinni í 2 tíma eða svo fórum við á eitt veitingahúsið þarna við ströndina og átum okkur södd af góðum mat og drukkum auðvitað strawberry daiquiry. Um kvöldið tókum við bara djammið, stelpurnar voru voða heimilislegar og útbjuggu snarl með bjórnum og svo mixuðum við Mohító (Mojito). Við fórum svo á local “laugaveginn” hérna í Delray og fléttuðum helstu skemmtistaðina. Þegar kom að því að fara inn á aðal skemmtistaðinn hérna vorum við beðin um skilríki og kredit/debit kort virkuðu ekki þannig að við fórum heim og náðum í ökuskírteini og vegabréf. Þegar við komum svo öll aftur til að naga í aumingja dyraverðinum bauð hann okkur frítt inn ómaksins vegna en við stöldruðum svo ekki lengi við því allir staðir loka kl. 2 (am). Við létum það ekki á okkur fá og fórum bara í sjóðandiheitapottinn við sundlaugina og tókum bara sundlaugapartí til 4 og fórum svo að sofa :).

Við sváfum lengi í morgun enda smá “þreyta” í liðinu, þegar við vorum búin að fá okkur að borða hérna lögðum við af stað til South Beach á Miami. Klukkutíma akstur venjulega en það er NFL weekend hérna og fleirihundruðþúsund manns streyma í borgina fyrir leikinn og allt sem er í gangi hérna í kringum hann. Það tók okkur um 2 og hálfan tíma að komast alveg inn að South beach í bílastæði, umferðin var alveg kreisí og ég tel mig vera orðinn vel sjóaðan extreme usa driving. Á leiðinni sáum við margt athugavert, ég verð að segja að þetta er að mínu mati flottasta borg sem ég hef komið til. Hér er líka flottasta hverfi sem ég hef séð, Star Island, og þá er ég að telja L.A. hverfin eins og Hollywood, Bel Air, Newport og Malibu með. Þetta er hverfi sem maður sér oft í bíómyndunum, eins og Bad Boys. Við gengum meðfram south beach og stemmningin var eins og á 17. júní heima, allt stappað af fólki klæddu bolum félaganna tveggja sem eru að keppa í úrslitunum og gargandi m.a. GO BEARS! YEAH!!. Eftir alla gönguna(Ocean Drive) fengum við okkur kvöldmat á flottum Tapas stað hérna við Espaniola Way, alveg frábær matur í svona spænsku umhverfi, það spænskt að afgreiðsluliðið kunni nánast enga ensku. Keyrslan heim gekk bara vel fyrir sig og við vorum komin heim rétt í kringum miðnætti. Svava er með myndasíðu á Smugmug, ég setti líka inn myndir á eina síðu sem ég er að prófa.

Fyrsti dagurinn hérna í rauninni. Við vöknuðum uppúr kl 8 á staðartíma enda líkamsklukkan ennþá stillt á GMT. Við fengum okkur morgunmat og gengum svo um svæðið í átt að sundlaugarsvæðinu þar sem við spókuðum okkur í sólinni fram að hádegi. Sundlaugin er kaldari en Jökulsá á fjöllum! Reyndar er svo heitur pottur hérna sem er svolítið fyndið, ég hef hvergi annarsstaðar en á íslandi séð heita potta. Eftir hádegi fórum við niður á strönd til að borða, Svava stakk uppá einum veitingastað þar. Þar fengum við okkur auðvitað strawberry daiquiry og svo mikið af djúsí mat þannig að við þurftum ekki að borða neitt það sem eftir var af deginum. Um kvöldið fórum við í eitthvað huuuuges “Moll” þar sem maður verslaði eina flík eða tvær. Eftir þetta fórum við svo í bíó… risastórt bíó með égveitekkihvaðmörgumbíósölum. Mér var sannarlega hugsað til krissa þegar við pöntuðum nachos í bíóinu. Við fengum um 1/2 lítra af ostasósu! Eitthvað sem Krissi hefði glaður drukkið með röri :).

Á morgun er planið: Golf og tónleikar á Miami.

Jæja, fæstir vita líklega að ég og Berglind erum komin til Svövu og Helga á Delray Beach, Floooorida. Það stóð alltaf til að Berglind færi en ég ætlaði ekkert með þar sem að ég er m.a. nýkominn úr skíðaferð í Austurríki og svona. Þar sem flestir strákarnir höfðu beilað á golfferðinni tók ég ákvörðun með innan við sólarhrings fyrirvara að smella mér með í ferðina, enda an offer i couldn’t resist 11 daga ferð til Flórída og borga bara fyrir flugið (55þús + flugvallaskattar). Þegar við komum uppá flugvöll og gerðum okkur líkleg til að planta okkur aftast í röðina að check-in sáum við okkur til mikillar furðu að ekki einn stakur farþegi var að checka sig inn, flughöfnin var nánast galtóm! Engar raðir og svo var flugvélin rétt hálf-full þannig að maður fékk nóg pláss fyrir sig. Flugið er c.a. 8 tíma langt, en ekki nógu langt til að láta mér leiðast. Ég var með lappann, psp, vísindatímarit og ipod. Nóg að gera alla leiðina og tíminn fljótur að líða.

Svava og Helgi stóðu svo fyrir utan þegar við komum út af flugvellinum og tóku á móti okkur. Við skelltum okkur á Hops að borða (Babyback ribs fyrir mig :)) og eftir það tók við þriggja tíma keyrsla suður í átt að Miami. Ég var með GPS’ið tengt við lappann fyrripart ferðarinnar, ég býst við að Svava og Helgi fái sér svoleiðis núna þar sem þau hafa notað oldschool landakort hingað til :). Við vorum ekkert lítið þreytt þegar við komum loksins til Delray Beach, 8 tíma flug og 3 tíma keyrsla.

Nú vorum við að vakna, úti er c.a. 20 stiga hiti og sól. Plan dagsins er að labba um svæðið hérna að skoða allt sem er hægt að gera, fara í Target og versla mat og eitthvað fleira og svo held ég bara sólbað og eitthvað hangs. Förum svo í bíó í kvöld, enda bíó hérna á “campusnum”.

Ég verð eiginlega að klára það sem ég byrjaði á þó að ég sé kominn heim. Eftir vinnu á degi 4 fór ég rakleiðis í verslunarleiðangur og tókst að versla mér þónokkuð í Niketown og Virgin superstore. Eftir leiðangurinn kíkti ég í Baug grúpp til Hödda og Óla sem stefndu á allnighter uppí vinnu, bara hliðargata af Oxford street þannig að þetta var ekki langur gangur. Höddi pantaði einhverja huuuuuuuuuges burgera sem aldeilis stóðu fyrir sínu.

(Dagur 5) Gísli og Bjarki áhættustýringapjakkar voru mættir út á ráðstefnu og planið var að ganga um miðbæinn um kvöldið og fá okkur eitthvað gott að borða. Þar sem Bjarki hafði búið í London nokkuð lengi á meðan hann var í námi var um ókeypis, góðan leiðsögumann að ræða. Við hittumst á piccadilly sirkus (ef ég man rétt), þeas hjá “Times square Londonar” eins og ég vil kalla það. Við borðuðum á einhverjum snilldar pizzastað og fundum ágætis pöbb eftir á þar sem við sötruðum bjór (ég auðvitað Guinness) fram að miðnætti.

(Dagur 6) Morguninn eftir vaknaði ég snemma enda ætlaði þurfti ég að tékka mig út af hótelinu og þar að auki ætlaði ég að klára snemma, vegna þess að:

1. Ég var á undan áætlun með flest í vinnunni þannig að ég gat leyft mér það
2. Ég átti eftir að verslast aðeins meira
3. Nennti ekki að standa í stressi í lestarkerfinu fyrir flugið

Þegar ég kom upp í vinnu, kl 9 á staðartíma, 8 á íslenskum, byrjaði vesenið. Netið var ekki að virka, eða amk var það mjög hægvirkt. Þar að auki gat ég ekki tengst Glitni á Íslandi. Ég hringdi heim í Glitni til að spyrja hvað gæti verið að og þá hafði rafmagnið farið af vegna mistaka hjá viðgerðargaur. Rafmagnsleysið varði þó ekki nema í sekúndubrot en var þó nóg til að einhver þurfti að ræsa aftur tölvuna mína heima svo ég kæmist inná hana. Um það leiti sem ég hélt að allt væri að blessast og að ég gæti byrjað að vinna kom Shane með þau sorgartíðindi að einhver gröfu-/viðgerðargaur hefði óvart grafið í sundur ljósleiðarann(nettenginguna) fyrir allt hverfið og því væri netið keyrandi á hægvirkri old school nettenginu. Eftir þessi tíðindi var ljóst að ekkert var hægt að gera þennan daginn, sem ég harmaði mjög, hvað er leiðinlegra en að fá heilan dag útaf fyrir sig í London?

Skondið líka að á nákvæmlega sama tíma í 2 mismunandi löndum, hafi tveir viðgerðarmenn staðið vandræðalegir úti á bílaplani, báðir 2 að valda mér veseni og báðir 2 mjög hugsanlega að fara að vera dreknir(as in fóstbræðrum the tv show).

Ég vann þó fram að hádegi við það sem ég gat án nettengingar og fór svo með lestinni beint niður á Oxfordstreet og verslaði, keypti m.a. 3 skópör í Niketown og 1 í Aldo, eins og versta gella. Hitti svo Bjarka í svipuðum erindum sem sýndi mér svo aðra virgin megastore búð þar sem ég náði mér í nokkra dvd og leiki. Ég fékk mér jafnframt Sehnnheiser headfónin sem eyða bakgrunnshljóðum. Ég sá svona hjá Hödda 2 kvöldum áður og varð bókstaflega að fá mér svona. Þetta eru ótrúlegar græjur, eyðir um 80% af umhverfishljóðum þegar maður er með þau á sér, t.d. í flugvélum losnar maður að mestu leiti við þetta leiðinlega suð í hreyflunum og allt skvaldur í flughöfnum hverfur!

Eftir leiðangurinn fór ég með allt draslið uppá hótel þar sem ég var í hálftíma í lobbýinu að troða dóti í þessa meðalstóru ferðatösku sem ég hafði tekið með mér. Ég tók ekki stóra með mér því ég hafði ekki hugsað mér að versla neitt úti, good thinking there! Ég hélt svo fótgangandi uppá Paddington station þar sem ég fór með lest niður á Earl’s Court þar sem ég tók Piccadilly line að terminal 1,2,3 stöðinni á Heathrow. Lestarferðin tók svona 40 mínútur en mér til mikils léttis var röðin að afgreiðsluborðinu mjög stutt og ég var rétt um 5 mín að tékka mig inn. Ég fór með 14 kíló út en úttroðna töskugreyjið var nú orðið 22 kíló. Afgreiðslustelpan var ekkert að kippa sér upp við þessi 2 kíló, blikkið mitt hlýtur að hafa virkað.

Ég fékk sæti við hliðina á gömlum breskum kalli. Mér leist nú ekki á blikuna og eftir að hafa staðið í svaka olnbogarýmisslagsmálum við hann í 5 mínútur ákvað ég að færa mig bara í miðjusætið hjá Gísla og Bjarka sem sátu í sætunum við hliðiná mér. Þeir voru búnir að tala um eitthvað spil sem átti að vera svo skemmtilegt sem heitir gúrka (nei ekki sama spil og idiot). Ég var eins og venjulega með alla tækjaflóruna með mér í handfarangri: Ferðatölvu, PSP og haug af leikjum, IPod, tæknilegustu headfone í heimi, ofl. Þrátt fyrir þetta notaði ég ekki neitt af þessu því þetta spil, Gúrka, var svo skemmtilegt að við vorum í því allan tímann frá flugtaki að lendingu án þess að átta okkur á því hvað tíminn leið hratt. Við vorum nánast reknir út úr flugvélinni því við þurftum að klára keppnina.

Ég var svo vitanlega tekinn í tollinum, gæjinn ætlaði heldur betur að bösta mig þegar hann sá ferðatölvuna og allt draslið í gegnumlýsingunni. Samtalið var svona: “Ertu með ferðatölvu í töskunni? -Já. Er þetta ný tölva? -Já. Keyptirðu hana úti? -Já …een þið böstuðuð mig með hana síðast þegar ég fór út þannig að ég er með svona miða á henni. Má ég sjá hann? -Sure. Ok, en þessi ipod? -Hann er eldgamall, ipod photo. Ok, free to go.”