Enn rignir… og ég er ekki enn búinn að fá mér regnhlíf, auk þess fer hárdúið alveg í fokk í hvert skipti sem ég stíg út enda er ágætis rokrassgat hérna. Lestarferðin til og frá vinnunni var bara með venjulegu móti, ekkert merkileg og gekk vel fyrir sig. Ég sleppti ræktinni í þetta skiptið þegar ég kom uppá hótel eftir vinnu enda að drepast úr hasssperrum hér og þar í líkamanum eftir undanfarna daga. Höddi hringdi og baugs hópurinn átti pantað borð á skemmti/veitingastað að nafni Opium. Ég rölti þangað, enda bara í nágrenninu, Dean Street sem gengur suður af Oxford street. Staðurinn var nokkuð eins og ég hafði ímyndað mér útfrá nafninu “Opium”. Þetta var svona eins og háklassa indverskur vímuefnaafslöppunarsalur með svona fansí framandi innréttingum og lágum stólum. Mjög flottur staður að mínu mati, maturinn til fyrirmyndar og móhítóinn alveg delisjos :). Note to self: Drykkurinn þarna sem var í boði, Campavín með jarðaberjadrasli eða grenadine í botninum, búa svoleiðis til heima. Þetta var allt mjög skemmtilegt fólk líka sem við vorum með, og mjög blandað, 2 típískar breskar stelpur, 1 breskur samkynhneigður lögfræðingur, 1 hvít stelpa frá afríku sem hafði þó búið í London í 10 ár, og svo 4 íslendingar :). Ég skemmti mér allavega konunglega. Þegar heim var komið uppúr kl 23 ákvað ég að athuga hvað væri í sjónvarpinu og í flettingunum rakst ég auðvitað á eina af þessum hótelklámrásum sem hægt er að horfa á í 5 mínútur áður en hún læsist og biður um greiðslu. Ég verð að segja að mér fannst næstum eins og um einhvern húmor væri að ræða hjá starfsmönnum hótelsins. Konurnar í þessari “mynd” voru… ja við skulum segja óheppnar með útlit og komnar vel á aldur. Gæjarnir, “mótleikararnir”, voru engu betri og það fyndnasta af öllu var það að myndavélin er allan tímann bara á andlitinu á þessu fólki og í besta falli, og nú er ég ekki að ýkja, sér maður geirvörtu… og það á gaurunum! Það sést ekki neitt sem mögulega getur réttlætt það að þetta geti kallast klámmynd af einhverju leiti. To sums things up: Andlitsmyndir af ljótu fólki að gretta sig og stynja :D. Ég læt þessa fjarstýringu eiga sig from now on, labba bara í bíó í staðinn.

Örstutt London weather report: Nú rignir og rignir og blæs og blæs. Anywho, ég kom úr vinnunni, fór í ræktina, í sturtu og hitti svo Hödda, Óla og Sindra nokkurn Sindrason… hvað finnur maður ekki á wikipedia. Við tókum stutt pöbbarölt í Mayfair í London og enduðum á frönsku veitingahúsi þar sem við áttum pantað borð. Ég hef held ég aldrei borðað eins góða þriggja rétta máltíð. Í forrétt fékk ég mér grillaðan geitaost, nautasteik í aðalrétt og eitthvað franskt epla-thingy í eftirrétt. Rauðvínið var líka rosalega gott, Chile klikkar ekki :). Eftir matinn fórum við í stutta mojito drykkju á Sanderson hótelinu… þar sem ég var stoppaður í dyrunum og beðinn um að segja til aldurs :|. Ég skil ekki alveg af hverju því ég held að maður megi vera 18 ára til að fara þangað inn og 21 árs til að kaupa áfengi. Eins og áður hefur komið fram er hótelið mitt á svo þægilegum stað að ég gat gengið þetta fram og til baka, maps.google.co.uk kom auðvitað til bjargar þegar ég þurfti að finna staðsetninguna sem strákarnir gáfu mér upp, enda er ekki eins þægilegt að rata hérna og í t.d. New York.

Mér tókst að vakna fyrir allar aldir, koma mér út á lestarstöð (Leicester Square) og mæta rétt yfir 8 í vinnuna. Dagurinn leið bara nokkuð hratt enda gekk vel, fyndinn gæji sem ég er að vinna með, Peter, ég man að fyrir ári síðan sagðist hann ekki mega drekka kaffi, kók eða aðra gosdrykki, sérstaklega þá sem innihalda sykur og koffein. Í morgun þrammaði hann inn á skrifstofuna með kók í hönd og var bókstaflega sá ofvirkasti í allan dag, ímyndið ykkur breta sem talar hraða, breska ensku fyrir og er jafnframt sjúklega ofvirkur og byrjaður að sötra kók í lítratali, niðurstaðan er sú að ég segi “Sorry” as in “I beg your pardon?” eftir aðra hverja setningu hjá honum :).

Anyways, ég rauk út af offic’inu kl 17, var kominn uppá hótel 40 mínútum síðar og fór í ræktina þar og spriklaði þar til ég gat ekki meir. Ekki slæmt að hafa svona líkamsræktaraðstöðu í sama húsi, makes things easier i’ll tell you. Eftir átökin gekk ég niður að Piccadilly Circus og fékk mér að borða, all alone… á bakaleiðinni sá ég þetta fína bíó þar sem myndin “Number 23″ var að byrja eftir 10 mínútur og ákvað því að skella mér á hana, ég held að þetta sé í fyrsta skipti sem ég fer einn í bíó, og ábyggilega það síðasta Ég get ekki sagt að myndin hafi verið góð, hún var þó ekkert voðalega léleg en samt varla mikið meira en dávnlódmynd sem maður á bara að horfa á í lappanum á meðan maður gerir eitthvað annað á meðan.

By the way… hvað erum við að kvarta yfir háu bíóverði heima?! Hérna kostar bíómiðinn 12 pund :S eða hátt upp í 1600 kr.

Jæja, nú er mér farið að líða eins og flugfreyju, ég er búinn að vera meira úti í löndum en heima það sem af er árinu. Í þetta skiptið, viku löng vinnuferð í London á vegum Glitnis. Þetta er þá í annað skiptið sem ég fer í slíka vinnuferð og reynsluboltinn ég lenti ekki í neinu veseni á leiðinni eins og síðast og ferðin hingað á hótelið gekk eins og í sögu. Hótelið er líka frábært, töluvert betra en síðast en samt á sama verðbili. Staðsetningin gæti heldur ekki verið betri, í Covent Garden, m.ö.o. nálægt ÖLLU. Stutt líka að fara í lestina, ég þarf að drullast snemma á fætur morgun og taka 30 mínútna langa lestarferð frá Leicester square station til Wimbledon.

Ég verð eiginlega að klára það sem ég byrjaði á þó að ég sé kominn heim. Eftir vinnu á degi 4 fór ég rakleiðis í verslunarleiðangur og tókst að versla mér þónokkuð í Niketown og Virgin superstore. Eftir leiðangurinn kíkti ég í Baug grúpp til Hödda og Óla sem stefndu á allnighter uppí vinnu, bara hliðargata af Oxford street þannig að þetta var ekki langur gangur. Höddi pantaði einhverja huuuuuuuuuges burgera sem aldeilis stóðu fyrir sínu.

(Dagur 5) Gísli og Bjarki áhættustýringapjakkar voru mættir út á ráðstefnu og planið var að ganga um miðbæinn um kvöldið og fá okkur eitthvað gott að borða. Þar sem Bjarki hafði búið í London nokkuð lengi á meðan hann var í námi var um ókeypis, góðan leiðsögumann að ræða. Við hittumst á piccadilly sirkus (ef ég man rétt), þeas hjá “Times square Londonar” eins og ég vil kalla það. Við borðuðum á einhverjum snilldar pizzastað og fundum ágætis pöbb eftir á þar sem við sötruðum bjór (ég auðvitað Guinness) fram að miðnætti.

(Dagur 6) Morguninn eftir vaknaði ég snemma enda ætlaði þurfti ég að tékka mig út af hótelinu og þar að auki ætlaði ég að klára snemma, vegna þess að:

1. Ég var á undan áætlun með flest í vinnunni þannig að ég gat leyft mér það
2. Ég átti eftir að verslast aðeins meira
3. Nennti ekki að standa í stressi í lestarkerfinu fyrir flugið

Þegar ég kom upp í vinnu, kl 9 á staðartíma, 8 á íslenskum, byrjaði vesenið. Netið var ekki að virka, eða amk var það mjög hægvirkt. Þar að auki gat ég ekki tengst Glitni á Íslandi. Ég hringdi heim í Glitni til að spyrja hvað gæti verið að og þá hafði rafmagnið farið af vegna mistaka hjá viðgerðargaur. Rafmagnsleysið varði þó ekki nema í sekúndubrot en var þó nóg til að einhver þurfti að ræsa aftur tölvuna mína heima svo ég kæmist inná hana. Um það leiti sem ég hélt að allt væri að blessast og að ég gæti byrjað að vinna kom Shane með þau sorgartíðindi að einhver gröfu-/viðgerðargaur hefði óvart grafið í sundur ljósleiðarann(nettenginguna) fyrir allt hverfið og því væri netið keyrandi á hægvirkri old school nettenginu. Eftir þessi tíðindi var ljóst að ekkert var hægt að gera þennan daginn, sem ég harmaði mjög, hvað er leiðinlegra en að fá heilan dag útaf fyrir sig í London?

Skondið líka að á nákvæmlega sama tíma í 2 mismunandi löndum, hafi tveir viðgerðarmenn staðið vandræðalegir úti á bílaplani, báðir 2 að valda mér veseni og báðir 2 mjög hugsanlega að fara að vera dreknir(as in fóstbræðrum the tv show).

Ég vann þó fram að hádegi við það sem ég gat án nettengingar og fór svo með lestinni beint niður á Oxfordstreet og verslaði, keypti m.a. 3 skópör í Niketown og 1 í Aldo, eins og versta gella. Hitti svo Bjarka í svipuðum erindum sem sýndi mér svo aðra virgin megastore búð þar sem ég náði mér í nokkra dvd og leiki. Ég fékk mér jafnframt Sehnnheiser headfónin sem eyða bakgrunnshljóðum. Ég sá svona hjá Hödda 2 kvöldum áður og varð bókstaflega að fá mér svona. Þetta eru ótrúlegar græjur, eyðir um 80% af umhverfishljóðum þegar maður er með þau á sér, t.d. í flugvélum losnar maður að mestu leiti við þetta leiðinlega suð í hreyflunum og allt skvaldur í flughöfnum hverfur!

Eftir leiðangurinn fór ég með allt draslið uppá hótel þar sem ég var í hálftíma í lobbýinu að troða dóti í þessa meðalstóru ferðatösku sem ég hafði tekið með mér. Ég tók ekki stóra með mér því ég hafði ekki hugsað mér að versla neitt úti, good thinking there! Ég hélt svo fótgangandi uppá Paddington station þar sem ég fór með lest niður á Earl’s Court þar sem ég tók Piccadilly line að terminal 1,2,3 stöðinni á Heathrow. Lestarferðin tók svona 40 mínútur en mér til mikils léttis var röðin að afgreiðsluborðinu mjög stutt og ég var rétt um 5 mín að tékka mig inn. Ég fór með 14 kíló út en úttroðna töskugreyjið var nú orðið 22 kíló. Afgreiðslustelpan var ekkert að kippa sér upp við þessi 2 kíló, blikkið mitt hlýtur að hafa virkað.

Ég fékk sæti við hliðina á gömlum breskum kalli. Mér leist nú ekki á blikuna og eftir að hafa staðið í svaka olnbogarýmisslagsmálum við hann í 5 mínútur ákvað ég að færa mig bara í miðjusætið hjá Gísla og Bjarka sem sátu í sætunum við hliðiná mér. Þeir voru búnir að tala um eitthvað spil sem átti að vera svo skemmtilegt sem heitir gúrka (nei ekki sama spil og idiot). Ég var eins og venjulega með alla tækjaflóruna með mér í handfarangri: Ferðatölvu, PSP og haug af leikjum, IPod, tæknilegustu headfone í heimi, ofl. Þrátt fyrir þetta notaði ég ekki neitt af þessu því þetta spil, Gúrka, var svo skemmtilegt að við vorum í því allan tímann frá flugtaki að lendingu án þess að átta okkur á því hvað tíminn leið hratt. Við vorum nánast reknir út úr flugvélinni því við þurftum að klára keppnina.

Ég var svo vitanlega tekinn í tollinum, gæjinn ætlaði heldur betur að bösta mig þegar hann sá ferðatölvuna og allt draslið í gegnumlýsingunni. Samtalið var svona: “Ertu með ferðatölvu í töskunni? -Já. Er þetta ný tölva? -Já. Keyptirðu hana úti? -Já …een þið böstuðuð mig með hana síðast þegar ég fór út þannig að ég er með svona miða á henni. Má ég sjá hann? -Sure. Ok, en þessi ipod? -Hann er eldgamall, ipod photo. Ok, free to go.” 

Núna er dagur 4 hérna, ég skrifa alltaf um miðjan dag hvað gerðist í gær þannig að þetta ætti að vera dagur 3 - 3,5
Í gær stóð til að kíkja í verslanir en District lestarkerfið datt niður af einhverjum sökum, mig grunar að talíbanar hafi verið að verki. Ég var því einn og hálfan tíma á leiðinni heim og þegar ég kom úr sturtu var klukkan orðin 18:50 og ég komst af því að búðirnar loka flestar kl 19 þannig að ég ákvað að fresta þessari verslunarferð. Höddi og Óli djonnson buðu mér í mat, kjúklingur í súrsætri sósu og meððí, Bjór með og hlaupsnuddur í eftirrétt. Eðaldinner i must say, Óli er góður kokkur, ég hef líka lítið annað éti hérna en skyndibita þannig að þetta var góð tilbreyting og ekki fer ég að sitja einn yfir bjórdrykkju.

Við glöptum á TV’ið eitthvað frameftir, horfðum m.a. á þátt um menn sem höfðu keypt sér dúkkur fyrir eiginkonur. Mjög raunverulegar og um 60 kíló. Þetta er einhver mest freaky þáttur sem ég hef séð. Eitt atriðið var t.d. þegar gaurinn sem var að stjórna viðtalinu bað viðmælandann um að sýna sér “konuna” sína, þeir gengu upp stiga, inn í herbergið hennar og þá sagði gaurinn, “no sorry, she’s still asleep, let’s check later”. Þá fékk ég svona geðsýkishroll. Svo þurfa gæjarnir að senda þær reglulega í viðhald, skipta um vagínu og stífa útlimina. Dúkkuviðgerðargaurinn var líka mjög nasty, vann allt með berum höndum, þeas við að skipta út úrsérgengnumhlutum á dúkkunni, þið getið ímyndað ykkur hvaða hlutir það eru. Eftir viðbjóðinn ákvað ég að leyfa þessum vinnuhundum að vinna eitthvað fyrir svefninn og fékk American psycho lánaða, classic, Batemann er idolið mitt. Fór heim í leigubíl og DAJÖFULL eru leigubílarnir hérna dýrir, mun dýrari en á Íslandi, þessi leið kostaði um 1000 kr!

Þegar vekjaraklukkan hringdi í morgun tók ég þá skynsamlegu ákvörðun að sofa 45 mín lengur en að drullast á lappir og í sturtu. Þ.a.l. er sjoppulegheitadagur hjá mér í dag, þó ég sé í jakkafötum, ég er hvítari en allt, órakaður og með úfið hár. Eins gott að ég er hérna með mitt eigið office SEM BY THE WAY er stærra en hótelherbergið mitt! Þannig að ég fæ að vera sjoppulegur hérna í friði. Fékk mér svo smoky beef bbq kvisnós, vá hvað hann er góður, ég ætla að stofna undirskriftarlista fyrir því að hann verði til boða á Íslandinu.

Annar góður vinnudagur er nú að baki, loksins fær maður frið til að vinna við EITT verkefni í stað svona 10 í einu, munar engu smá. Ætlunin er að flýta sér heim með lestinni áður en allt verður kreisí troðið, sturta sig upp, setja upp andlitið og hairdúið og hommast niður á Oxfordstreet og kíkja m.a. í Nækítown(Nike Town). Þar sem ég er búinn að vera að svekkja Berglindi með þessu datt mér í hug að ég gæti nú keypt á hana skó í sárabætur en þá varð ég hræddur um eitt…. Ekki það sem flestir myndu halda, að karlmenn geta ekki valið skó á konur, heldur eru ágætis líkur á því að Berglind eigi þá alla nú þegar!

Ég vaknaði kl 8, klæddi mig í jakkafötin, setti upp bindið og pússaði skóna, reddí fyrir þessa 35 mín lestarferð frá Paddington til Wimbledon. Ég gekk út af hótelinu og hélt í þá átt sem ég taldi líkleg átt til Paddington lestarstöðvarinnar. Þeir sem mig þekkja vita að ég er yfirleitt of þrjóskur til að spyrja strax til vegar, frekar að gera það þegar illt er orðið í efni :D. Ég reyndar rataði, því ég mundi eftir loftmynd af staðnum af google maps og mundi hvar þetta var út frá hyde park. Ég fór í lestina til Wimbleton, skipti í Earl’s Court yfir í lestina til Upeitthvað til að komast til Westminister. Þegar þangað var komið leit ég á kort sem einn af mönnunum sem beið mín hérna hafði teiknað fyrir mig á Íslandi til að rata. Þar sem hann hafði teiknað “White building” horfði ég á sjálfa Big ben. Auðvitað hugsaði ég strax með mér að maðurinn væri algjörlega ófær í kortagerð og að ég þyrfti bara að labba þarna um allt pleisið til að finna þessa hvítu byggingu. Eftir 40 mínútna leit og meiraðsegja búinn að reyna að fá lögregluþjón til að botna í kortinu fyrir mig, sem hann(hún) gerði ekki, hætti mér að lítast á blikuna og hringdi í starfsfélaga minn Bjarka sem tjáði mér að þetta væri í Wimbledon, EKKI í Westminister.

Ég áttaði mig þá á að ég hafði ruglað þessum “líku” orðum saman í hausnum í morgun og farið í 30 mín lestarferð í hina áttina frá staðnum sem ég átti að fara til, sem leiðir mig að því að ég átti þá, sveittur, svangur og með hælsæri, eftir að ferðast í klukkutíma með lest suðvestur. Loksins komst ég á leiðarenda og verkefnastýran Telma var orðin mjög stressuð yfir að mér hefði verið rænt en gaurunum hérna datt í hug að ég hefði kannski farið á pöbbarölt í gær og til að ýta undir þá kenningu er ég með kvef og með þessa svaka viskírödd

Vinnan gekk svo vel í dag, nóg að gera, ætla að fara að drífa mig heim í lest núna og fá mér eitthvað að éta, mengið er {KFC, McDonalds, Quiznos}. Ég veit svo ekki hvað ég geri í kvöld, kíki kannski á Hödda sem býr rétt hjá hótelinu mínu, svona svo ég fái ekki innilokunarkennd. Ég hef amk ekki neitt að gera í þessu litla hótelherbergi, tými ekki einusinni að fara á þráðlausa netið því það kostar 1000 kall klukkutíminn!!

Mjæja, ég er farinn í vinnuferð til London og er þetta jafnframt jómfrúarlondonferðin mín m.ö.o. hef ég ekki komið til London áður. Þegar ég kom í fríhöfnina þá tók ég strax eftir því að úglandafiðringurinn lét ekki á sér kræla, annarsvegar vegna þess að fríhöfninni hefur verið breytt, hinsvegar vegna þess að ég var að ferðast einn til útlanda, í fyrsta sinn. Já fríhöfninni hefur verið breytt þannig að hún er núna jafn ömurleg og þessar í hinum löndunum, dull biðsalir með svona litlum leiðinlegum verslunum út um allt (fyrir utan auðvitað þessa gömlu góðu sem maður tekur alltaf góðan hring í), meiraðsegja skemmtilegi matsalurinn þarna er horfinn :(.

Flugið var stutt, rétt um 2 tímar, þurftum reyndar þar að auki að hringsóla yfir Heathrów í 30 mín vegna umferðar. Ég var eldsnöggur að finna dótið mitt og koma mér niður í lest. Eftir talsvert vesen á vísakortinu (bilaður örgjörvi kom síðar í ljós) tókst mér að ná mér í vikupassa fyrir lestarkerfið. Lestarkerfið er ekkert voðalega flókið, ég var nokkuð fljótur að átta mig á því að ég tók bláu lestina til Earl’s Court og skipti þaðan í “District Line”(græn) til Paddington. Ég dó úr hlátri í fyrri lestinni þegar ég sá skilaboðin “Train is for cockfosters” skína á öllum skilaboðaskjám lestarinnar. Þetta minnti mig auðvitað á Simma og Lordinn sem við vorum með á repeat yfir 2. önnina í HR í 434 (todo: linka í lordinn).

Þegar ég kom á Paddington station sem er lestarstöðin rétt hjá hótelinu mínu veifaði ég leigubíl. Eftir að hafa hoppað inn sagði ég bílstjóranum hvert ferðinni var heitið og hann tjáði mér að það væri nú bara hérna rétt handan við hornið. Fljótlega áttaði ég mig á að ég var ekki með neina breska mynt og því bað ég hann um að fara með mig á næsta hraðbanka. Þegar þangað var komið hélt visa vesenið áfram og ég kom til baka tómhentur í bílinn en lofaði honum 10 evrum fyrir ómakið. Hann ætlaði nú bara að gera þetta frítt en við áttuðum okkur á því að hótelið gæti skipt evrunni minni í pund. Ég hljóp inn til að skipta en ég þurfti að tékka mig inn fyrst til að afgreiðslumaðurinn gæti skipt fyrir mig. Tékk’in’ið tók sinn tíma því vísa kortið mitt var bilað og ekki veit ég PIN númerið á nýja mastercardinu mínu né debit kortinu. Hann gat þó rukkað vísa kortið mitt á gamla mátann og allt endaði þetta vel nema fyrir greyjið leigubílstjórann sem hafði tekið 30 mínútur að fara með einn aula um 300 metra.

Ég fór upp á 3. hæð með lyftunni og gekk inn um þrönga litla stigaganginn að herberginu mínu. Mér brá nokkuð þegar ég opnaði hurðina því við mér blasti 10 fm herbergi. Ekkert smá lítið! Sjónvarpið hafði heldur ekki uppá miklu að bjóða, bara fréttastöðvar og svo 2 rándýrar klámstöðvar með svörtu yfir þar til maður borgar big bucks. Ég var nú ekkert að stressa mig yfir þessu því ég tók nú með mér nokkrar bíómyndir og svona á ferðatölvunni, þá var bara að tengja tölvuna og leggjast uppí rúm og éta room’serviced samloku og límonaði. Nú fyrst var Eddi pirraður, pokinn með fríhafnarnamminu, London Guide PSP “leiknum” og innstungumillistykkjunum hafði gleymst í leigubílnum og þegar þetta er skrifað hefur ekkert af honum spurst. Ég tók aftur gleði mína þegar mér var litið á eitt hornið á herberginu. Það hafði uppá 2 innstungur að bjóða, báðar jafn furðulegar, önnur þeirra eins og þessar heima nema með svona pinna út úr í miðjunni. Svo skemmtilega vill til að innstungan á ferðatölvunni minni gerir ráð fyrir svona bjánaskap með því að hafa holu í miðjunni á sér (secondary jarðtenging). Eddi gat s.s. étið samlokuna sína yfir Terminator 2(classic ) og sofnað sáttur.