Ég veit ekki einusinni hvar ég á að byrja….

Ok mér tókst að vakna eldsnemma í morgun, kl 7 (5 á íslenskum tíma) og koma mér út í strætó fyrir kl 7:20. Einni lest, einum strætó og nokkru labbi síðar blasti DTU við. Margir segja að allur campusinn sé hannaður nánast með stríð í huga þannig að margir gangarnir eru nógu breiðir til að skriðdrekar geti ekið í gegnum þá auk þess er neðanjaðarbyrgi hérna á campusnum með öllu tilheyrandi (bókstaflega) sem gerir góðum slatta af fólki kleift að lifa af kjarnorkuvetur hérna í einhverja áratugi. Nóg um það… okkur var skipt í hópa þannig að í hverjum hóp var sjaldnast að finna tvo frá sama landinu. Í mínum hópi var fólk frá: Sri Lanka, Kína(2), Ítalíu, Frakklandi(2) og Ísrael. Þetta var frábær hópur og allir blöðruðu út í eitt, engar óþægilegar þagnir eins og maður hefði ímyndað sér. Ég var auðvitað með íslendingastolts-ræðuna í gangi allan tímann og tókst að kynna vel land og þjóð… strákurinn sem var guide-inn okkar hérna, Thor, fór að tala um að við hefðum einusinni verið undir Dönum en misnotað aðstöðu okkar í stríðinu til að losna undan þeirra veldi… og þar með staðfesti hann grun minn, flestir og ef ekki allir Danir eru amk örlítið bitrir út í okkur, svo eru Íslendingar að kaupa allt hérna svo það ýtir eitthvað undir þetta Reyndar var hann svo mjög fínn eftir allt saman. Það merkilega er að flestir í hópnum vorum góðan hluta dagsins að spyrja mig um Ísland og þessháttar. Þeim fannst líka rosalega aðdáunarvert að Íslendingar skilji dönsku.

Við sátum einhvern fyrirlestur, fengum að borða, sátum annan fyrirlestur þar til nokkur af okkur Íslendingunum fengum nóg af því að læra hvernig á að segja góðan daginn á dönsku og hvernig víkingar stormuðu um norður evrópu á öldum áður, svo við fengum okkur ÖL í kante’en (já það er seldur bjór bara á campusnum). Þar sátum við í blíðskaparveðri sem auðvitað þurfti loksins að koma daginn sem við vorum að hanga inni. Við mættum svo aftur í hópana okkar þegar kom að næsta viðburði, ratleik, keppni á milli hópanna. Við ákváðum að skipta liði og auðvitað var ég sendur í alla þýðingu á dönsku yfir í ensku (pís of keik bæ ðe wei). Þetta gekk svo bara vel hjá okkur, við fengum svo að borða og næst á dagskrá var eitthvað sem maður átti svosem von á.
90% af liðinu þarna eru allskonar verkfræðingar og eða eðlisfræðingar þannig að auðvitað var burðarþolskeppni sem reynir á þessa verkfræðinga. Ég er ekki hvað sterkastur í því fagi svo ég hafði lítið til málanna að leggja en til mikillar lukku var annar kínverjinn í hópnum með masters gráðu í structural engineering (og var að fara að taka sína aðra Msc gráðu í DTU :S) og byrjaði bara að blaðra á fullu. Sri Lanka gaurinn, 39 ára fráskilinn 2 barna faðir upprunalega frá London, var líka vel að sér í þessum fræðum svo þeir tóku pólinn og hófu að hanna og skipuleggja fyrirbærið. Verkefnið var s.s. þannig: Hver hópur fékk poka sem í voru 25 A4 blöð, X margar bréfaklemmur, 50 plastglös, band, plastteip, blöðrur og álpappír. Tilgangurinn var að smíða eins hátt burðarvirki og mögulegt var sem átti að geta haldið uppi eins mörgum fullum bjórdósum af Tuborg og hægt var og gefnar voru 30 mínútur til að byggja stykkin. Formúlan var Hæðin í veldinu 3 sinnum fjöldi bjórdósa, ef ég man rétt. Minn hópur var með stærsta turninn og þoldi 3 dósir :). Samanborið við aðra hópa stóðum við okkur mjög vel, þökk sé mr. chinaman/wonderman :).

Eftir þetta var förinni heitið í partí á skemmtistað í skólanum, þar blandaði maður geði við marga aðra, m.a. mann frá Trinidad(and Tobago). Sá maður var að fara að taka M.Sc í Nanotechnology/Nano engineering, þá fyrst fannst mér ég vera skítheimskur í samanburði. Þegar ég sagði honum hvað ég væri að fara að læra þá starði hann bara á mig og sagði “good luck with that, i’m not that crazy”. Þessu hefði ég ekki trúað enda er þetta svona um það bil það sama og ég hugsaði þegar hann sagði mér í hvað hann væri að fara, þetta bara veltur víst svo mikið á B.Sc náminu hjá manni, það sem sumum finnst vera einfalt finnst öðrum óskiljanlegt og öfugt.

Eftir þetta fór ég svo með krökkunum sem búa á campus í partí hjá þeim. Það var ákveðið fjör, aumingja fólkið býr í hálfgerðum vinnuskúrum en þarna var fólk næstum frá öllum löndum og stemmningin eftir því. Auðvitað var mesta fjörið í bandaríkjamönnunum sem blöðruðu út í eitt Það fyndna var að einn gaur þarna frá einhverjulandisemégmanekkieftirhvaðheitir fór að herma eftir Borat… og shit hvað hann náði honum vel, það fyndna var að það var stelpa í hópnum fyrr um daginn sem var frá Kasakstan í alvuru :). Ég, svo ánægður með myndavélina á símanum mínum, tók auðvitað myndir af og til yfir daginn og þær má finna hér

Svo verður auðvitað að fylgja ein pöddumynd, ég skildi gluggann í íbúðinni eftir opinn í gærnótt og ……. OMG það var svona |————————–| stór kónguló að spretta þvert yfir gólfið að leita af mér. Í gær var svo álíka stór bjalla og margfætla (sjá myndaalbúm).

Ég vaknaði á bömmer kl 13 í dag þar sem ég var búinn að gleyma að ég var búinn að stilla gemsann á danskan tíma. Mér til mikillar ánægju áttaði ég mig á því að ég hafði grætt 2 tíma og ákvað að verðlauna mér með því að skreppa í Fields þar sem ég ætlaði að fá mér hjól og nýjan síma. Strætókerfið hérna er pís of keik þannig að mér tókst að komast þangað á notime. Ég byrjaði á því að fá mér að éta, Durum (kebab) að vanda og hóf svo leitina af síma og hjóli. Ég fann þennan ágæta síma á fínu verði, Sony Ericsson K810i, með 3.2Megapixla myndavél sem er snilld því þá kemur síminn alveg í stað myndavélar hérna.

Ég fór svo í Bilka og fann þar nokkur hjól sem mig langaði í og fékk þ.a.l. þennan mikla valkvíða, hvort átti ég að fá mér uber fjallahjól sem var í rauninni bara einn stór dempari eða svona city hjól með þvengmjóum dekkjum. Ég ákvað að fara að ráðleggingum flestra og fá mér city hjólið frekar þar sem hér eru engar brekkur eða toffærur(e. torfærur). Þetta var líka á einhverju svaka tilboði þannig að ég græddi þannig séð 1000 danskar… sem ég auðvitað notaði til að réttlæta kaup á GPS bluetooth stykki til að geta notað símann minn sem leiðsögutæki hérna :).
Gaurinn á kassanum sagði mér að ég þyrfti að sækja hjólið í kjallaranum í vöruafgreiðslunni hjá þeim. Ég fór niður og gekk og gekk hring eftir hring í stærðarinnar bílakjallara þar til ég loksins fann þetta. Þar beið ég svo í um 20 mínútur í biðröð eftir að fá blessað hjólið. Ég sá fyrir mér að afgreiðslugaurinn kæmi bara með það rúllandi út svo ég gæti bara hjólað á því heim, but nooooo, það kom í huuuuges kassa og þegar gæjinn sá svipinn á mér fór hann bara að hlægja og óskaði mér góðra stunda. Ég stóð þarna eins og fífl í smá stund og reyndi að átta mig á því hvað ég ætti að gera við þennan kassafjanda lengst inní einhverju bílastæðahúsi þar sem engir leigu- eða sendibílar voru nálægir. Eftir töluverðar vangaveltur ákvað ég bara að bíta á jaxlinn, greip í burðargöt á kassanum og byrjaði að draga hann (já hann var það langur) í átt að stigaganginum í átt að verslununum. Ég dröslaði kassanum svo upp rúllustiga… yfir flísalagt gólf í gegnum allt mollið, út á stétt, yfir götu og í átt að einhverjum station leigubíl. Ég sá að aumingja leigubílstjórinn var svitnandi stálnöglum þegar hann sá mig nálgast með kassadrusluna í eftirdragi og ég vissi nákvæmlega hvað hann var að hugsa: “Shit, djöfulsins túristavitleysingur, plís Allah láttu hann vera að fara annað… djööö hann er á leiðinni hingað, for helvede!”. Okkur tókst í sameiningu að troða kassanum í bílinn og þetta var bara fínasti leigubílstjóri. Þegar heim var komið hófst ég handa við að skrúfa gripinn saman, það gekk bara vel, þökk sé Tuborg orkudrykksins, en dekkin voru auðvitað loftlaus svo ég get ekki notað hjólið fyrr en á morgun. Ég fór svo bara á kebab staðinn og fékk mér petsu með nautakjöti og kjúklingi, sem ég er að kjamsa á þegar þetta er skrifað… og ég er að drepast úr stolti yfir afreki dagsins Þetta minnti mig reyndar á þessa gaura.

Jæja ég er þá kominn til Köben. Gærdagurinn var í raun fyrsti dagurinn þar sem ég lenti hérna um kl 12:30 á íslenskum tíma. Ég hafði verið að pakka alla nóttina og því ekkert sofið, enda mikið að pakka þar sem ég er jú í fyrsta sinn að velta mér úr hreiðrinu :). Ég tók leigubíl af flugvellinum til Jansvej á Amager, gistiheimili sem ég verð á þar til ég fæ íbúðina mína afhenta, þann 15. sept. Sú íbúð er í Nörrebro á besta stað, Svanevej 17. Ég var svo heppinn að fá íbúð á efstu hæð þannig að ég er með 12m² svalir. Reyndar er íbúðin sjálf bara 32m² en ég held að það sé alveg skidegodt, ég er meiraðsegja búinn að raða upp húsgögnum í hana c.a.:

Reyndar ætla ég að sleppa hornskrifborðinu og vera með flatskjá þar og lítinn sjónvarpsskáp eða hillur og svo lítið skrifborð í horninu

Ég fór auðvitað útí búð í gær og keypti mér aðeins í matinn, bláberjahafragraut m.a. :), og svo keypti ég mér strætómiða og nýtt símakort. Þegar ég setti kortið í fjandans símann fattaði ég að hann er læstur svo einungis simkort frá Símanum virka í hann. Ég hringi auðvitað semi-fjúríus í þjónustuver Símans og þeir sögðu að þeir aflæstu símunum ókeypis en ég þyrfti að koma með hann til þeirra… too bad for me rúmum 2000 km að heiman. Ég tými ekki alveg að hringja stöðugt úr íslensku númeri hérna þannig að ég neyðist víst til að fá mér nýjan síma.

Ég ætlaði bara að taka því rólega svo um kvöldið enda ekki enn farinn að sofa og orðinn sæmilega þreyttur. Eftir góðan hænublund yfir dönsku sjónvarpsefni var ég samt orðinn eldhress og langaði að gera eitthvað. Ég þekki ekki ýkja marga hérna, helst ber að nefna Einar(binary), sem er massabisí í ritgerðarsmíðum, og Önnu Regínu sem ég var að æfa skíði með í den og er btw að fara í sama nám og ég, svona er nú landið okkar lítið. Anna bauð mér að koma með þeim, kallinum sínum og vinkonu sinnar í partí á Solbakken. Mér tókst að rata til Nörreport station með strætó og metro þar sem ég hitti Önnu, þaðan var för heitið að Solbakken en við komum við á kollegi sem ég man ekki hvað heitir sem er við hliðina á Solbakken. Þar eru íbúðirnar um 12m² og eldhús í sameign, mér fannst þetta mjög fyndið en kúl kollegi, örlítið sjabbí en kúl engu að síður :). Eftir þetta fórum við í garðinn á Solbakken þar sem samann var kominn mikill mannskari af allskonar fólki, 1/3 íslendingum, 1/3 færeyingum og 1/3 dönum að mér skilst. Þarna var mikil íslensk útilegustemmning fram eftir nóttu og ég skemmti mér alveg konunglega og hitti helling af öðrum Íslendingum. Svo var ekki verra að á kollegiinu var bjór til sölu, 10kr danskar stór bjór í gleri, s.s. þægilegt að vera með helling af tíköllum í klinki í vasanum. Það kom mér fyrst á óvart hvað var mikið af barnafólki þarna en seinna komst ég að því að það væri nánast skilyrði fyrir inngöngu í þessar íbúðir að eiga barn eða að vera að eignast barn. Það var samt ekki að sjá á stemmningunni þarna að þetta væru allt saman einhverjir foreldrar, enginn sussaði í liðinu þrátt fyrir söng langt fram eftir nóttu og enginn hafði neitt um það að segja að fólk væri að skjóta upp flugeldum þarna kl 1 um nóttina Öllum sléttsama, allir hressir og ligeglad :).

Við fengum okkur svo kebab(Durum) að borða, sem er lostæti, svona araba-matur :), mér skilst líka að kebab staðir séu á 5m fresti á götunum í Nörrebro þar sem kem til með að búa. Eftir góðan skammt af miklu fjöri, blandi af dönskum, færeyskum og íslenskum útilegu-gítar-söngum ákvað ég að láta þetta gott heita. Ég ákvað að taka bara leigubíl heim enda kunni ég ekki á strætókerfið né lestarkerfið og hef ekki talað dönsku í 6 ár. Fyrir utan það voru lestar og strætóar hætt að ganga og ég vissi ekki einusinni hvar ég var nákvæmlega Leigubíllinn var því vænlegur kostur og álíka dýr og heima. Ég sofnaði svo yfir bíómynd á lappanum, með Faxe Kondi í annarri og bjórhnetur í hinni

Ég vaknaði svo uppúr hádegi og var að skófla í mig bláberjahafragraut úr örbylgjuofninum Veðrið er líka orðið fínt þannig að ég er að hugsa um að ganga niðrá strönd og sjá hvernig þetta er allt saman.